Depresyonun ılımlı formlarında hastaların duygulanımlarında bir sığlaşma ortaya çıkar, hasta yaşantılarına her zamanki tepkisini verememeye başlar. Şakalara eskisi gibi gülemez, eskiden zevk alarak yaptığı etkinliklerden eskisi gibi zevk alamaz ve grup içinde eskisi kadar konuşmaz.

         Depresyon arttıkça hastalar kendilerini mutsuz, elemli ve kederli hissetmeye başlar. Kafaları kasvetli düşüncelerle dolar, her şeyin kötü tarafını görme eğilimindedirler. Depresyonun başlangıç dönemlerinde hastalar bu düşünce uğraşlarından uzaklaştırılabilirler ve normal neşelerine yeniden dönebilirler. Bu aşamada destek ve içini rahatlatma girişimleri, hastada geçici bir düzelme yaratabilir fakat depresyon ağırlaştıkça bu durum giderek zorlaşır, hiç bir şey hastanın rahatlamasını ve içinde bulunduğu ruhsal durumdan kısmen de olsa uzaklaşmasını sağlayamaz.

       Depresyon ilerledikçe hastalar kolayca ağlamaya başlarlar ve bu durumun denetlenmesi giderek güçleşir. Her hangi bir sempatik yaklaşım, hastayı gözyaşı içinde bırakabilir. Bununla birlikte depresyon ağırlaştıkça hastalar ağlayamadıkları bir aşamaya gelirler ve ağlarlarsa iyileşebileceklerini düşünmeye başlarlar.

           Hastalar her şeyin kötü tarafıyla meşgul olmak yanında, her şeyi değersiz, anlamsız ve boş olarak görürler. Gelecekten ümitsizdirler, geçmiş anlamsızdır. Çoğu kez hiç bir zaman iyileşmeyeceklerini, doktorların çabasının boşa zaman harcamak olduğunu düşünürler.