Depresyonlu hastaların zihinsel ve bedensel etkinliklerinde değişiklikler görülmektedir. Bu değişiklikler bazı hastalarda psikomotor etkinliklerde yavaşlama/azalma bazılarında ise ajitasyon/artma şeklinde ortaya çıkmaktadır.

             Psikomotor yavaşlama

      Psikomotor yavaşlama yaşayan hastaların zihinsel ve bedensel etkinlikleri azalır ve yavaşlar. Yüz ifadelerinde azalma görülür, hastalar alçak bir sesle mümkün olduğunca az ve kısa cümlelerle tekdüze konuşurlar. 

       Hastanın düşünce akışında da yavaşlama görülür. Düşünmede ortaya çıkan yavaşlama ve konsantrasyon bozuklukları nedeniyle hastalarda kararsızlık ortaya çıkar.

     Depresyon şiddetlenince hastanın soruları yanıtlaması ve konuşulanlara katılması giderek daha uzun zaman alır, konuşmasında sözcükler arasındaki aralar giderek uzar, sesi zayıflar, konuşmaları anlaşılmaz bir mırıldanmaya döner ve sonunda hasta konuşmamaya başlar.

        Aynı zamanda hastanın yürüyüşü de yavaşlar; adeta ayaklarını sürüyerek omuzlarında ağır bir yük taşıyor gibi öne doğru eğilerek yürür. Depresyon ağırlaştıkça bütün fiziksel etkinliklerin yürütülmesi zorlaşır ve hastanın her hangi bir fiziksel etkinliği başlatabilmesi için büyük bir çaba harcaması gerekir. Depresyonlu kişiler başları öne eğik, gözleri yere dönük, elleri kucaklarında çevrelerine karşı tepkisiz otururlar.

        Psikomotor ajitasyon

       Depresyonlu hastaların bazılarında ise tam tersi hareketlilik gözlenir. Bulundukları yerde sürekli oturamazlar ve oturdukları yerde kımıldanır dururlar. Sigarayla, el çantasıyla, elleriyle sürekli oynama eğilimindedirler ve ayaklarını sürekli oynatırlar. Psikomotor ajitasyon olarak adlandırılan bu durum ruhsal sıkıntının vücut hareketlerine yansımasıdır. Depresyon şiddeti arttıkça huzursuzluk giderek artar. Bazen kişinin belli bir yerde oturamadığı ve odanın içinde durmaksızın bir o yana bir bu yana gezindiği gözlenir.